Over de communiteit
Gedachten over hoe de kloostergemeenschap in "de Kloeze" zou kunnen/willen functioneren |
STILTE, verkennen, leren beoefenen in alles. Zodat innerlijke stilte groeien kan waarin Gods stem hoorbaar wordt.
Ieder die de Kloeze binnenkomt word verondersteld een drager van stilte te zijn, hetgeen te leren is.
RUIMTE geven, ruim worden en zijn, (in de navolging van Christus, Die ruimte schept voor de mensen die Hij ontmoet), op de manier die bij hen past, op een hele unieke eigen wijze.
OPEN willen we zijn, zoals Jezus. Wel doende ging Hij rond, oren en ogen openend voor de blijde boodschap van het Kokninkrijk van God. Open staat Hij voor de mensen van deze en elke tijd! Zo mogen ook wij dat in alle bescheidenheid en vurig, zoals het ons gegeven wordt, navolgen.
ONTDEKKEN, onderzoeken en bewegen op open terrein: dat het Woord is, dat Christus is.
Al doende kan een ieder de weg vinden die leidt naar een persoonlijke relatie met de Levende Heer. De speelruimte van het geloof mag zichtbaar worden vanuit de vrijheid van denken als een natuurlijk gegeven.
De opstanding van Christus als Bron van het leven, leven, brengt een mens tot het beamen: "Christus is je leven", Het Al.
DE OPSTANDING VAN CHRISTUS:
De Bron van ons leven.
Kloosterlingen, monniken, monialen,
geroepenen tot Godgewijd leven,
geroepen tot een leven van gebed.
Mensen, zonder onderscheid worden
geroepen om antwoord te geven
op de roepstem van Gods verlangen naar hen.
Ieder naar eigen aard, aanleg en mogelijkheden.
U, jij en ik.
Dat is op reis gaan en de plaats van aankomst niet kennen.
Dat betekent: loslaten.
Oud achterlaten terwijl nieuw nog niet voorhanden is .
Dat is een verlieservaring die winstgevend zal blijken.
Dat is gaan in vertrouwen, in ontvankelijkheid en overgave.
Mensen struikelen.
Mensen raken verstrikt.
Mensen zijn onvolmaakt en prachtig.
Mensen zullen vallen, maar het daarop volgend woord is: Sta op!
Elke week opnieuw met God in Christus
de cyclus van neergang en opgang durven (aan)gaan
in gewone tijden, op doordeweekse dagen.
In de Kloeze, biddend leven en werkend bidden, ontdek je gaande de weg wat dat voor jou persoonlijk betekent.
Zo mag je al doende ontdekken wat de opstanding van Christus jou te zeggen heeft. Een weg die ieder van ons op uiterst persoonlijke wijze gaat, omdat God met ieder mens een eigen unieke bedoeling heeft.
Op die weg is Christus zelf onze voorganger. Hij biedt ons Zijn helpende hart en handen als wij gevallen zijn, om op te staan in Zijn kracht, door Zijn Liefde, door Zijn Leven.
Op de Paasmorgen ontsprong de Bron: De Opstanding van Christus.
Vanuit die kracht van Opstanding leven wij, in alle lagen van ons samen - leven, van ons één - zaam leven, van ons mens-zijn.
Zo kan verrassend onverwacht een persoonlijk Pasen doorbreken en beleefd en gevierd worden, in het leven van alledag.
Zo mogen we inn de kracht van de opstanding:
"als wachters op de muren zijn
geroepen om het zwijgen te verbreken
een klein begin van opstanding een teken." (liedbundel B22 Z16)
Oecumenisch
Nu al leven als dat wat eens zijn zal, namelijk: over kerkgrenzen heen. In navolging van het gebed van Jezus: "Vader, mogen zij allen één zijn, zoals Gij in Mij en Ik in U....... opdat de wereld kan geloven." (Joh. 17: 21)
Vanuit verschillende christelijke tradities of kerkgenoot - schappen komen we. Ieder houdt de eigen geloofsbeleving. Zelfstandig of in de kloostergemeenschap levend: met elkaar een sprekend en getuigend teken van eenheid willen zijn.
Contemplatief leven
Hiertoe wordt of weet een mens zich innerlijk groepen. Intens is het verlangen naar een op God gericht leven. Comtemplatief leven is een uitnodiging van God. Ingaan op deze uitnodiging is antwoord geven, op volstrekt eigen unieke wijze, op de roep van Gods liefde, gevormd willen worden in en door Christus, in doen en laten, in houding en gedachten, in bidden en werken Godgewijd zijn.
In gemeenschap groeien tot de mens, zoals die door God bedoeld is. Samen delen, maar ook gericht op de persoonlijke vrijheid en het individueel welbevinden. Zelfstandig oecumenisch contemplatief leven, Godgewijd in dienstbaarheid aan allen die het levenspad kruisen.
Leven puttend uit één Bron én open en flexibel zijn.
In overgave aan God leven én ook de gasten welkom heten
In het ritme der getijden bidden én in alle doen en overwegen, willen en gaan, je laten dragen door gebed.
Elk moment bereid zijn het eigen ik uit te laten zuiveren in Gods licht én geestelijke begeleiding geven.
In alles het gebed vasthouden én uitdagend en vernieuwend zijn.
Christus is het centrum, maar iéder heeft een eigen weg te gaan.
Gaande vanuit deze Bron, staan we in Zijn licht en stromen vol van leven.
Zoals Debora (Richt. 4-5), naar wie de Communiteit heet. Toen vijanden het volk bedreigden, zodat het geen leven meer had, stond Debora op, moeder in Israël. Gericht op Gods woord bestreed zij het kwaad.Het volk volgde haar.
De Debora Communiteit volgt haar door zich iedere dag opnieuw te richten op Woord en Leven.
Gepubliceerd: 2009
